Bloedbad op Broadway

Schermafbeelding 2016-05-28 om 09.28.14
American Psycho – The Musical ★★★★☆. In het Gerard Schoenfeld Theatre, gezien 27/5.

Op Broadway worden er soms shows door de plee getrokken waar wij in Nederland een moord voor zouden doen. Excuses, deze pun was enigszins intended, want ik doel hier op American Psycho – The Musical, naar de beroemde/beruchte roman van Bret Easton Ellis uit 1991 over de Wall Street-yuppie turned seriemoordenaar Patrick Bateman.
Van de show, die 21 april jl. in première ging, werd deze week bekend dat hij er volgende week zondag alweer mee ophoudt. Samen met het tegenvallende aantal Tony-nominaties (slechts 2, in minder belangrijke categorieën als scenic design en belichting) mag het daarmee gerust een flop genoemd.
Gelukkig ben ik net op tijd in New York gearriveerd om nog te kunnen gaan kijken. Ik zag een letterlijk oogverblindende show, met een waanzinnig decor, geheel in eighties-stijl, een zeer aantrekkelijke cast, een lekkere electro-score van Duncan Sheik (Spring Awakening) en veel leuke nostalgische grapjes over walkmans, videotheken en Donald Trump en zijn boek The Art of the Deal. Ok, ik zag ook wel wat problemen van de show: de nadruk lag meer op de satire dan op de moordpartijen, waardoor het niet echt spannend of naar wilde worden, wat de roman nadrukkelijk wél is. Maar om er daarom dan maar meteen mee te stoppen? Dat is wel heel extreem, maar ja, de zalen zaten niet vol, en dan zit er niets anders op.
Nouja, dit is dus de harde business die Broadway is. Hoewel Patrick Bateman (ijzersterk gespeeld en gezongend door Benjamin Walker) op het einde het nummer ‘This is not an exit’ zingt, is het wel degelijk exit American Psycho. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Top 10 Film 2015

still-of-michael-caine-and-paul-dano-in-youth-(2015)-large-picture

1.Youth (Paolo Sorrentino)
Deed mij gek genoeg meer dan La Grande Bellezza; geweldige en vaak ook komische mozaïekvertelling over zoekende personages in een Zwitsers luxe-oord. Gevoelige, Oscar-waardige hoofdrol van Michael Caine.
2.Birdman (Alejandro González Iñárritu)
Virtuoos gefilmd, indringend beeld van de New Yorkse theaterwereld
3.While We’re Young/Mistress America (Noah Baumbach)
De fans werden verwend in 2015: maar liefst twee films dit jaar van mijn lievelingsregisseur Noah Baumbach! Allebei goed, While We’re Young net iets beter.
4.The End of the Tour (James Ponsoldt)
Een intellectuele bromance-roadmovie met Jesse Eisenberg, boeiend van begin tot eind
5.Bridge of Spies (Steven Spielberg)
Spielberg en Tom Hanks leiden je het New York én het Berlijn van de Koude Oorlog binnen. Het is alsof je er zelf rondloopt.
6.A Most Violent Year/Ex Machina (J.C. Chandor/Alex Garland)
Dit was het jaar van Oscar Isaac, mijn nieuwe favoriete acteur. Hij was ook al goed in Star Wars.
7.Trainwreck (Judd Apatow)
Hardop schateren-komedie, geweldig spel van Amy Schumer en Bill Hader.
8.The Wolfpack (Crystal Moselle)
Onluisterend verhaal over zes jongens die opgroeien in klein appartement in Manhattan en van hun vader nooit naar buiten mogen.
9.Victoria (Sebastian Schipper)
Desastreuze nacht van een meisje in Berlijn komt langzaam op gang, maar het tweede deel maakt veel goed.
10.Turist (Ruben Östlund)
Geweldige uitgangspositie over mannelijkheid die het laat afweten tijdens de skivakantie wordt geweldig (en aangrijpend) uitgewerkt

Broadway musicals top 10

In 2013 en 2015 heb ik tijdens mijn verblijven in New York nogal overdreven veel Broadway musicals gezien (ik kan maar beter niet aan de kosten denken). To whom it may concern hierbij mijn minirecensies van de beste voorstellingen, die ook nu nog in New York te zien zijn (dus mocht je in de buurt zijn!):

Schermafbeelding 2015-09-21 om 12.35.05 AM
Beeld uit de voorstelling Fun Home (nr. 2)

 1. The Book of Mormon

Hilarische en unieke musical, waarin de scherpe en grofgebekte satire van South Park op volmaakte wijze samenvloeit met een traditionele, ambachtelijk gemaakte Broadwaymusical. Twee jonge Mormonen worden op missie naar Oeganda gestuurd, en worden daar geconfronteerd met armoede, aids en een ‘warlord who shoots people in the face’. Parodieert op briljante wijze talloze andere musicals, waaronder The Lion King, Wicked en The Sound of Music.

2. Fun Home
Een emotionele knock-out. Intieme, zeer stijlvolle kamermusical over een markant intellectueel gezin met een uitvaartonderneming (‘funeral home’, vandaar de titel) uit Pennsylvania. De lesbische dochter kijkt terug op haar jeugd, en probeert te achterhalen waarom haar vader, die stiekem homo was, zelfmoord heeft gepleegd. De musical laat prachtig zien hoe je je jeugherinneringen achteraf gezien soms heel anders kunt interpreteren. Heel goed gespeeld en gezongen, op muziek van componiste Jeanine Tesori. De heftige slotsolo van Michael Cerveris als de eigenaardige suïcidale vader (hij won hiermee een Tony Award) hakte er behoorlijk en zal me nog lang bijblijven. De vormgeving (het publiek zit rondom het toneel, dat op verrassende manieren in- en uit elkaar schuift) is ook een belevenis.

3. Hamilton
Deze flitsende rapmusical die naast een hiphopspektakel ook een geschiedenisles is over de founding fathers van de Verenigde Staten is de allergrootste Broadwayhit in tijden. Juichende recensies en een publiek dat massaal toestroomt, veel succes gewenst om hier op korte termijn een betaalbaar kaartje voor te vinden. De hype is terecht, al kan het volgen van het verhaal wat vermoeiend zijn voor buitenlanders zoals ik die weinig weten over historische figuren als Alexander Hamilton, Thomas Jefferson en de Britse Koning George. Maar alleen al spectaculaire ensemblenummers als ‘My Shot’ en ‘The Room Where It Happens’ maken deze show al meer dan de moeite waard.

4. Matilda

De beste familievoorstelling die momenteel op Broadway staat is de uit Londen overgevlogen succesmusical naar het klassieke boek van Roald Dahl, over een Dostojevski lezend meisje dat opgroeit in een wereld vol proleten. Ik vond het een geweldige voorstelling (vooral de dansende en zingende kinderen zijn buitenaards goed), met sterke, intelligente liedjes van componist Tim Minchin, en met een glansrol van het duivelse schoolhoofd Trunchbull (hier gespeeld door een man), die ergens in de show letterlijk een klein meisje aan haar paardenstaarten door de lucht slingert.

5. Avenue Q

Al jarenlang een grote hit in New York, en terecht: hilarische poppenmusical die een Sesamstraat-achtige setting combineert met volwassen verhaallijnen over onder meer racisme, porno en homoseksualiteit. Het ene geestige nummer is nog niet voorbij of er volgt een volgend hoogtepunt (‘It sucks to be me’, ‘The internet is for porn’), maar er zitten ook ontroerende liedjes in, zoals ‘I wish I could go back to college’.

6. Aladdin
Leuke familievoorstelling nummer twee in dit lijstje: de klassieke Disney-film in spectaculaire musicalversie, met vernieuwende decortrucs (de dansers en de geest worden vanonder het podium omhoog geschoten) en grote ensemblenummers. Klassieke Disney-liedjes als ‘Friend Like Me’ en ‘A Whole New World’ (op een echt vliegend tapijt) zijn door componist Alan Menken op een heerlijke manier opnieuw gearrangeerd.

7. Kinky Boots
Tony-winnende musical over een drag queen die wordt ingeschakeld om een noodlijdende schoenenfabriek uit het slop te halen door een nieuwe sexy laars voor mannenbenen te ontwerpen (jawel). Zwak verhaaltje met dito moraal, maar wel heel fijne jaren tachtig discosoundtrack van Cyndi Lauper, en goede hoofdrol van acteur Billy Porter.

8. A Gentleman’s Guide to Love And Murder
Een soort kameroperette, over een dynastie van stijve Britse adellijke types die elkaar uitmoorden om het familiefortuin te erven. Geestig, understated, en met glanshoofdrol van Jefferson Mays, die wel zeven verschillende broers uit één familie speelt. Leukste nummer: ‘I’ve decided to marry you’.

9. An American in Paris
Tsja, ik was niet zo onder de indruk van deze musicalversie van de beroemde film uit 1951. De Gershwin-nummers als ‘I’ll Build a Stairway to Paradise’ zijn natuurlijk zeer fijn, maar worden helaas niet in heel spetterende versies uitgevoerd. Wel met heel mooie balletnummers van dansers Robert Fairchild en Leanne Cobb.

10. Something Rotten
Een soort rip-off van The Book of Mormon en The Producers, in de zin dat het één grote parodie op het musicalgenre is. Maar dan met veel minder satirische scherpte. Verhaaltje gaat over twee toneelschrijvers in de Renaissance die de grote ster William Shakespeare in succes willen overtreffen door een nieuw genre uit te vinden: de musical. Mooie ensemblenummers en leuke acteurs, zoals Christian Borle als Shakespeare – dat wel.

MUSICAL: Pippin ★★★★★

pippinF
Pippin
, van Roger O. Hirson en Stephen Schwartz. In Music Box Theatre, 3/5. Voorlopig daar acht keer per week te zien, www.pippinthemusical.com

Daar stonden we dan, met een groepje van ongeveer tien mensen, helemaal achter de laatste rij stoelen van het Music Box Theatre aan West 45th Street. Voor slechts 29 Dollar hadden wij last minute een kaartje weten te bemachtigen voor de musical Pippin, die hier vorige week in première ging en lyrische recensies heeft gekregen.
Pippin is een klassieke Amerikaanse musical uit 1972 van de beroemde componist en tekstschrijver Stephen Schwartz, die ook de musical Wicked maakte en momenteel bezig is met de musical Houdini. Het coming-of-age-verhaal heeft op het eerste gezicht nog niet eens heel veel om het lijf: het gaat over Pippin, een jonge jongen (Matthew James Thomas) die op zoek is naar zijn ‘corner of the sky’, oftewel, hij probeert uit te vinden wat hij met zijn leven wil doen. Wat de musical grandioos maakt zijn de aanstekelijke liedjes van Schwartz, de humor en de (nieuw aan deze uitvoering) circus- en acrobatiekelementen. Allemaal van het allerhoogste niveau, met het ene valt-je-bek-van-open-moment na het andere (zie hier de trailer). Het gaat zelfs zo ver dat er tijdens de eerste helft al een staande ovatie wordt gegeven tijdens een liedje dat wordt gezongen door Broadwayveteraan Andrea Martin.
Rechts van mij bij de standing seats stond een klein Amerikaans meisje dat maar net met haar hoofdje boven de balustrade uitkwam. Zij zag deze show voor de tweede keer en bleek een echte Broadwayfanatiekeling. ‘Ik heb de afgelopen weken negentien shows gezien, eigenlijk heb ik ze nu allemaal gezien, dus daarom kom ik voor de tweede keer naar Pippin.’
Links van mij stond een oude Mormoonse zakenman, die me in de pauze vertelde: ‘Ik ben gisteren naar The Book of Mormon geweest. Het was soms best grappig, maar ik houd absoluut niet van de filthy language.’ Verder wist deze man, die lichtelijk uit zijn mond riekte, van elke Broadwayproductie te vertellen hoe je aan goedkope kaartjes kon komen: ‘Als je naar Matilda wilt, moet je ’s ochtends tussen zes  en negen in de rij staan. Als je naar Wicked wilt, is er elke dag om half vijf een loterij waar je vijf procent kans hebt om te winnen.’
Een oude Mormoon, een jong enthousiast musicalmeisje en een freelance journalist uit Amsterdam, voorzichtig swingend tijdens de sprankelende uitvoering van een vijfsterren-productie op Broadway. Zomaar op een doordeweekse donderdagavond in Manhattan.